این روزها، ظاهراً دعوا بالا گرفته. برخی موزیسین‌ها و آهنگسازان سنتی، نسبت به حضور خوانندگان پاپ در جشنواره موسیقی فجر، موضع گرفته‌اند. بعضی‌ها می‌گویند جشنواره، یک فرصت جدی برای موسیقی است و نباید پاپ را به جشنواره راه داد. آیا موسیقی پاپ، جدی نیست؟
موسیقی پاپ جدی است. شاید جدی‌ترین موسیقی باشد. نه این‌که چون من خواننده پاپ هستم، این طور موضع بگیرم. پاپ با خیل عظیم مردم رو‌به‌روست. موسیقی سنتی، ریشه و فرهنگ ماست، اما مردم بسیار زیادی با موسیقی پاپ زندگی می‌کنند. همین رادیو جوان را به عنوان نمونه در نظر بگیرید. ببینید در طول روز چند قطعه موسیقی سنتی پخش می‌کند و چند قطعه موسیقی پاپ. تعداد قطعات پاپ به دلیل درخواست مردم بسیار بالاست. این اتفاق دیرینه است. ما نمی‌توانیم از موسیقی پاپ فرار کنیم و آن را به رسمیت نشناسیم. زمانی هست که چارچوب‌های موسیقی پاپ و فرهنگ ما را تعیین و طراحی می‌کنید. این بحث دیگری است. مثلاً می‌گویم آن بخش از موسیقی پاپ را که از لحاظ کلام و نوع موسیقی با فرهنگ ما سنخیت ندارد و آسیب‌رسان است، بیرون بیاوریم. من در این اصلاً بحثی ندارم. ولی آن نوع موسیقی پاپ را که در چارچوب فرهنگی ما حضور دارد و مردم دوستش دارند، نمی‌توان حذف کرد. با مردم که نمی‌شود مقابله کرد. این ذائقه همه دنیاست. تا سبک‌ها خاص می‌شود، مخاطبان هم خاص می‌شوند اما موسیقی پاپ عمومی است. نمی‌توان یک شبه ذائقه مردم را عوض کرد. موسیقی سنتی باید باشد و روی سر ما هم جا دارد و هیچ بحثی هم رویش نیست. من خودم جزو طرفداران پرو‌پا‌‌‌‌ قرص استاد شجریان هستم. اما این تحلیل‌های عجیب و غریب برخی از دست اندرکاران موسیقی را درک نمی‌کنم.

به قول استاد لطفی که نماد سنت‌گرایی در موسیقی ایرانی است، نمی‌شود هر روز ردیف میرزا عبدالله گوش کرد. استاد لطفی در کنفرانس مطبوعاتی‌اش می‌گفت خودم موسیقی کلاسیک و پاپ را هم گوش می‌کنم. حتی از محمد نوری و فرهاد و احسان خواجه‌امیری و اصفهانی هم نام برد.
دقیقاً. من خودم شدیداً اهل موسیقی سنتی نیستم اما همان طور که گفتم کارهای استاد شجریان را با اشتیاق گوش می‌کنم. بعضی از کارهای آقای افتخاری را دوست دارم. آقای افتخاری کارهای زیادی خوانده ولی کارهای خوب بسیار زیادی هم دارد. جایگاه شجریان هم که ویژه است. چون خودم خواننده‌ام، می‌دانم استاد شجریان با حنجره‌اش چه می‌کند.

برگردیم سراغ جشنواره. در حالی که خیلی از اهالی پاپ در این دوره شرکت نکردند، ایده شما برای شرکت در جشنواره چه بود؟
من بنا به دعوت آقای بابک رضایی، دبیر اجرایی جشنواره، پذیرفتم که یک شب کنسرت بدهم. نکته اساسی از نظر من این بود که وقتی چنین بستری برای موسیقی پاپ فراهم شده، ما هم باید به سهم خودمان، گوشه‌ای از کار را بگیریم و کمک کنیم. حضور رسمی پاپ در جشنواره، هم به نفع من است، هم به نفع جامعه موسیقی پاپ. نمی‌دانم دلیل کسانی که نپذیرفتند در جشنواره شرکت کنند، چه بود؟

ولی خیلی از مردم نمی‌دانند که قرار است شما، حامی، یگانه، خواجه‌امیری و صادقی در جشنواره حاضر شوید؟
دیروز با یکی از مجلات گفت‌و‌گو داشتم که نمی‌دانستند من کنسرت دارم. خبر این کنسرت‌ها حتی در فضای اینترنت هم به صورت خیلی محدود منتشر شده. با یکی از بچه‌های ارشاد در همین باره صحبت می‌کردم که می‌گفت ما امکان تبلیغات محیطی نداریم و فقط خبرها را به خبرگزاری‌ها می‌دهیم. گفتم به خبرگزاری‌ها استناد نکنید. درصدی از مخاطبان ما، جزو قشرهایی از جامعه‌اند که به خبرگزاری‌ها سر نمی‌زنند. پارسال، بخش پاپ جشنواره سروصدای زیادی داشت اما امسال متأسفانه تا الان که خبری نشده. الان هیچ رسانه‌ای برای تبلیغات کار وجود ندارد. این یکی از نقاط ضعف جشنواره است.

این مسأله تبلیغات حتی در فروش آلبوم‌ها هم تأثیر عجیبی دارد. آلبوم‌های فراوانی با صرف هزینه‌های بالا به بازار می‌آیند و هیچ اتفاقی نمی‌افتد.
تبلیغات بحث بسیار مهمی در ماجرای موسیقی است. نداشتن رسانه، بزرگ‌ترین مشکل برای کسانی است که نمی‌خواهند آثارشان را در شبکه‌های غیرمجاز پخش کنند. از سوی دیگر، یک ساعت پس از انتشارآلبومی، آن را روی اینترنت می‌گذارند. ماجرای کپی رایت هم مسأله بسیار مهمی است که متأسفانه مغفول مانده. آلبوم‌ها شنیده می‌شوند اما بحث فروش آلبوم‌ها امروز یک معضل است. هیچ یک از موزیسین‌ها به آلبوم نگاه تجاری ندارد. آلبوم بیرون می‌آید تا نوبت به کنسرت‌ها برسد. لینک‌های اینترنتی هر روز در حال رشدند و فروشگاه‌های موسیقی هم به جای فروش آلبوم اصلی علی لهراسبی، سی دی او و 69 خواننده دیگر را به صورت mp3 و با قیمت کمتر به خریدار می‌فروشد. این اتفاقات چندان تقصیرمردم نیست. وقتی بستر برای داستانی فراهم می‌شود، دیگر کاری از کسی بر‌نمی‌آید و این بستر امروز آماده است